Nieuws

Willem

mei 18th, 2019

No comments

Dead Can Dance 13 en 14 mei  2019 Vredenburg Utrecht

Maandagavond rond de klok van acht uur stappen we de auto uit, verlaten we de parkeergarage en staan we meteen voor Vredenburg. Het is eindelijk zover. Vandaag mag ik weer een band toevoegen aan mijn lange lijst van gezien maar vooral eindelijk afstrepen van mijn “to do list”.
Dead Can Dance dus, één van de vele parels uit de prachtige 4AD stal. Ongedefinieerde lastig te plaatsen stromingen die samenkomen in een steeds weer prachtig geheel.
Maar zoals altijd moet het weer met hindernissen. We maken de nieuwe GUTS app open en maar krijgen de kaarten niet tevoorschijn getoverd. Ook de mensen van Vredenburg niet, waarna blijkt dat we een dag te vroeg zijn…. Jawel, we hebben kaarten voor morgen. Jeroen kijkt me heel verbaasd aan, ach die chaos het hoort bij me, ik kijk er niet eens meer van op, maak me er ook niet druk om en loop naar de balie.
Daar blijkt dat je via GUTS heel makkelijk 2 kaarten kunt kopen voor de normale toegangsprijs. De app is nog zo onbekend dat we kunnen kiezen uit meer dan 20 zitplaatsen. Okay, we gaan dus twee dagen, das gaaf!
We kiezen er 2 uit, betalen via de app en lopen naar binnen. Colaatje meepakken, wat trappen op, even zoeken in het labyrint naar de toiletten om vervolgens plaats te nemen op de grote maar wel harde stoelen.
Twee keer gaat er een “theaterbel” waarna het licht dooft. Een oorverdovend applaus neer klatert; Here we go!
Zoals altijd is het de eerste nummers even vechten met het geluid maar na een paar nummers klinken Brendan Perry en de tot heuse diva uitgedoste Lisa Gerrard zo zuiver en helder dat er vanzelf kippenvel over je lichaam danst.

Met Vredenburg als kathedraal start de hoogmis van Dead Can Dance nu pas echt. Het publiek klapt haar handen stuk tussen de nummers door, maar verder kun je een spelt horen vallen. Wat een verademing, geen pratend publiek, maar alle aandacht voor de muzikanten. Zo zou het altijd moeten doen.

Het vierde nummer, voor mij het hoogtepunt van de avond: Avatar. Gejaagd, dwingend, stuwend en swingend, met ijzingwekkende woordloze kreten door Lisa zit ik met open mond van verbazing te kijken wat me nou eigenlijk overkomt.
Vanaf dat moment vergeet ik alles, het lijkt wel of ik in een soort van trance raak en de tijd vliegt voorbij.
De prachtige songs volgen elkaar in hoog tempo op, met als tweede hoogtepunt Lisa met intro en outro begeleid door een fluit “The wind that shakes the barkey” acapella ten gehore brengt. Een siddering is te voelen door je hele lijf. We klappen onze handen stuk.
Er is gekozen om maar één nummer van Dionysus te doen en verder hun mooiste (veelal rustige) werk te laten horen, een keuze die heel goed valt bij de enthousiaste zaal, aangevuld met covers van Tim Buckley en This Mortal Coil.
Na ruim anderhalf uur is de show afgelopen.
Swingend wordt met Cantara de eerste toegift beslecht, Severence is de logische afsluiter van de avond op maandag.
We zijn zojuist getuigen geweest van een perfect optreden. Zoals het hoorde in de jaren 80 wordt er geen woord gewisseld met het publiek, ja twee keer een thank you van Brendan, en de statische gracieuze over de top handkussen van Lisa, een dame die vroeger schuchter overkwam maar nu de hoogmis leidt, prachtig geluid, zeer matige visuals, maar dat deed verder totaal geen afbreuk aan het geheel.
Op dinsdag ben ik samen met mijn vrouw geweest. Bijzonder daar ze het vreselijke muziek vindt maar wel graag dezelfde betovering wilde ondergaan.
Het publiek op dinsdag was zeker wat matter en de tweede toegift werd niet meer gegeven, Brendan Perry kwam zelfs niet meer even terug op het podium na de toegift. Het maakt ook niet uit, twee keer Dead Can Dance in twee dagen, bijzonder en fantastisch!

Comments are closed.