Blogs Wil'm

Blog 32. Bla bla bla (avonuren in en om mijn platenwinkeltje)

Willem

november 22nd, 2016

No comments

Blog 32. Bla bla bla (avonturen in en om mijn platenwinkeltje)

Ik moet dit echt even kwijt. Het stoort me mateloos en als ik om me heen luister dan ben ik niet bepaald de enige.
Concerten, ik zie er veel en ik zie ze graag. Het is bijna verslavend om de dames en heren op het podium helemaal los te zien gaan in hun muziek ten einde jou en mij een leuke avond te bezorgen. Ze geven alles, zorgen (vaak) voor prachtige visuals en doen er alles aan om jou te behagen.
En wat doet een groot deel van het publiek: het praat. Het zegt niet af en toe eens wat tegen elkaar, nee ze praten, wat zeg ik, ze ratelen aan één stuk door. Soms zelfs met hun rug naar het podium toe, een beetje achterover hangend met een biertje in de hand, verlullen ze hun 20/30/40 tot soms wel 90 euro voor een kaartje aan “gezwets”.
Ook als de artiest of band op het podium een anekdote verteld kwebbelen ze vrolijk voort. Het lijkt op complete desinteresse of gebrek aan respect, respect naar zij die optreden maar ook naar hen in hun omgeving die wel voor de muziek komen, gelukkig het overgrote merendeel.
Justin Bieber was het onlangs zo zat dat hij zijn show stil legde en zijn irritaties kenbaar maakte. Het gevolg wat een golf van verontwaardiging op het afvoerputje van onze digitale maatschappij “twitter” en ook in de zaal lieten de “Bieliebers” zich niet onbetuigd met fluiten en boegeroep, onbegrijpelijk en ook meteen één der grote problemen van deze maatschappij: respect of beter gezegd het vaak complete gebrek daar aan.
Voor mij is “Bieber” door deze actie een held door een statement af te geven.
Zo ook afgelopen week bij Anathema, een geweldige progband in een stampvolle Effenaar in Eindhoven.
Ik heb ze eens een kwartier in de gaten gehouden, dat kletsvolk naast me. Het lijkt me een stelletje. Ondanks dat de band de zaal aan het platspelen is staan ze er wat verveeld bij te ratelen. Flarden vang je op zonder dat je het wil Het gaat over werk, kids, vakantie, alles behalve over muziek of de beleving die zo op dat moment compleet missen. Ze staan erbij met de spontaniteit van de Berlijnse muur, één van de twee staat zelfs de zijn rug naar het podium en hun kaken staan geen seconde stil. Als ik het zat ben en vraag of ze niet fijn buiten verder kunnen kakelen omdat ze mateloos irritant zijn krijg ik een boze verwijtende blik, waarna ze door gaan met hun gespreksstof en wij maar een paar meter verderop gaan staan, hier is het gelukkig iets beter.
Als ik het stel tijdens de toegift alvast naar huis zie gaan vraag ik me oprecht af als ze ‘s avonds tussen de lakens liggen en het vrolijke hoogtepunt nadert ze ineens, natuurlijk al pratend opstaan en gaan douchen zodat ze morgenvroeg weer fris door kunnen gaan met… tja, wat, het zal vast weer praten zijn….

Comments are closed.