Blogs Wil'm

Blog 35: The denim girl

Willem

augustus 14th, 2017

No comments

Blog 35: The denim girl

 

Sommige herinneringen kun je nog zo voor de geest halen, ze staan, al dan niet gekleurd in je geheugen gegrift, door de jaren heen zijn de rauwe kantjes er vanaf gepolijst, maar het is als een fotomoment, zo ook dit verhaal.

Ik zal 15 of 16 zijn geweest, het was tijdens het schoolfeest. We stonden daar met onze puistjes op ons gezicht te zwijmelen naar de meisjes. Het was een beetje een oncomfortabele situatie, omdat je het nog niet eerder had ondergaan wist je niet hoe er mee om te gaan.

Daar stonden we dan, de meisjes rechts van de dansvloer de jongens links, vol bewondering keken we naar de zachte natuurlijk bewegingen van die meisjes, die je vooral van in de klas kende of van het schoolplein. Dik, dun, groot, klein, sommige inmiddels reeds voorzien van prachtige rondingen, sommige nog in een kinderlijf.

En daar stond zij ook bij. Ik weet nog precies hoe ze eruit zag, spijkerbroek, spijker jasje, grijs sweatshirt eronder en gympen. Haar haar was lang en blond, een glinstering ving je maar al te graag op op het schoolplein, het voelde heel speciaal.

Ik wilde wel naar de andere kant lopen om haar te vragen of ze met me wilde dansen, maar ik had geen idee hoe.

Fantaserend over haar antwoord en alle opvolgende scenario’s bleef ik hangen.

Dat mooie meisje in spijkerstof, ohhhh, de adrenaline spoot door mijn aderen.

Maar daar bleef het ook bij, ik bespaarde mezelf de walk of shame op de terugweg als ze me zou afwijzen, nee dat nooit.

Ik was in die tijd al heel anders dan de rest en had nooit zo’n last van schaamte of wat dan ook, ik deed wat ik dacht dat goed was, maar nu stond ik daar, een beetje ongemakkelijk mee te bewegen op de muziek, Michael Jackson wat het, Billy Jean, legendarisch en nu nog veel meer beladen.

In de dagen na het feest zag ik haar vaak op het schoolplein. Ik zag ons zoenend staan, of hand in hand lopen, ja, dit was die ene die me ontkwam, ik wist het zeker.

Dat meisje in spijkerstof kreeg een cultstatus in mijn hoofd, zag ik er één lopen in de stad dan dacht ik weer aan die ene avond, die avond dat het me ontbeerde aan lef.

En steeds als ik Billy Jean hoor dan staat zij op mijn netvlies. Puur, wulps, spannend, opwindend, en gevormd naar de wensen van mijn herinnering.

Ik heb geen idee wat haar naam was, destijds vast wel maar de sleet gaat op je geheugen zitten als de jaren vorderen.

Ze zal me altijd bij blijven als dat ene betoverende moment uit mijn schooljeugd, gevoelens die je niet begreep, en misschien nu nog altijd niet. De situatie staat als een film in mijn hoofd gegrift, zonder datum, zonder naam, maar ze raakt me nog altijd.

Billy Jean is not my lover, nee inderdaad, hoe fantastisch was dat geweest destijds, maar achteraf, zo’n 35 jaar later blijft het een bijzondere herinnering die anders als pokdalige tiener gewoon was weggevaagd, als dat meisje van het schoolfeest waar je mee had gedanst en gezoend.

 

In loving memory of my childhood perception; The Demin Girl

 

 

 

Comments are closed.