Blogs Wil'm

Blog 36: In a lonely place

Willem

augustus 25th, 2017

No comments

Blog 36: In A Lonely Place

 

Eigenlijk was het helemaal niet de bedoeling te bloggen, het is tenslotte al ver na 4 uur ’s nachts en ik zou allang moeten slapen maar, zoals zo vaak de laatste tijd wil dat ook vannacht even niet lukken. Als het hoofd niet wil hebben slaappillen ook geen enkele invloed om me, dus besloot ik na een paar uur in bed te hebben gelegen maar weer naar beneden te gaan.

Ondanks dat ik allang gestopt ben met roken, hangt er inmiddels een blauwe walm om me heen, het brengt wat troost in een verder donkere kamer.

De draaitafel draait trouw haar rondjes en zorgt ervoor dat de duistere melancholische klanken van het vinyl zich enigszins vereenzelvigen met mijn gemoedstoestand.

Het valt soms even niet mee, ik ben niet van beton weet je, ik heb ook mijn emoties. Meestal weet ik ze wel goed weg te manoeuvreren en om te zetten in eindeloze positiviteit, heus, ik heb dat tot een ware kunst verheven, maar voor nu is dat even ver te zoeken dus besluit ik: ik schrijf het van me af.

Vaak wordt mijn reactie op heftige dingen door andere afgedaan als wegschuiven van je problemen, nonchalant of zelfs desinteresse, maar dat is het niet. Ik neem de dingen zoals ze zijn, en vindt daar uiteindelijk wel weer een oplossing voor, haal het positieve eruit en gooi de rest weg, letterlijk. Als ik terug denk aan situaties of gebeurtenissen uit mijn leven, weet ik alleen nog de leuke en mooie dingen op te lepelen, de rest… het zit er simpelweg niet meer.

Mijn brein laat zich op dit moment het beste beschrijven als een post apocalyptisch landschap. Desolate ruïnes van overgebleven herinneringen van recente situaties schuiven langs me heen als ik opzoek ben naar een plekje in mijn hoofd om te schuilen. Beklemmend, verstikkend, gevangen en overmand door zwartgalligheid vind ik mijn weg…. Uiteindelijk.

“In a lonely place” van New Order, één van de laatste nummers die Ian Curtis schreef voor zijn overlijden past me nu even perfect. Zoals hij met “Disorder” mijn gevoel perfect neerzette in zoveel situaties; met “New Dawn Fades” snapte wat ik doormaakte, ja Joy Divsion was de band die me begreep, me omschreef en me hielp en nog altijd helpt om te relativeren. Ze helpen enigszins met het kanaliseren van mijn immer overlopende koppie.

Als de tijd verstrijkt en de wereld buiten langzaam weer het licht aan doet wordt het tijd om nog een uurtje te gaan liggen, want morgen, ja morgen gaat het allemaal weer gewoon verder. Morgen fiets ik weer lekker naar mijn winkeltje, draai mijn plaatjes en maak ik er weer het beste van, want dat is mijn ding, al verzuip ik soms wel eens, breken is geen optie.

Ironisch genoeg komt morgen de plaat van het jaar uit: “The War On Drugs”, zelfs Shakespeare had het niet zo weten te timen, maar dat is morgen.

Voor nu is het mooi geweest, ik weet wel, eigenlijk moet ik dit weggooien, of voor mezelf bewaren, maar zo zit ik nu eenmaal niet in elkaar. Ik ben ik, hoe complex dan ook, dit hoort ook bij mij, dit is hoe ik me nu voel, waarom niet delen als het eens een keer wat lastiger is allemaal, soms ben ik net een mens.

Dus welterusten want morgen is mijn donderdag weer voorbij en ga ik er weer alles aan doen om er een heerlijke dag van te maken…. Iedere keer weer.

Comments are closed.