Blogs Wil'm

Blog 37

Willem

juli 8th, 2018

No comments

Blog 37: British Summer Time, The Cure 40th anniversary

 

December 2017, het berichtje van de fanclub van met daarvoor de code met de voorverkoop voor 40 jaar The Cure ligt alweer tijden achter me als het eindelijk zover is.

 

De wekker staat op half zes, tijd om via Eindhoven naar London Stansted te vliegen. Vliegtuig op tijd en in no time sta ik plompverloren in Engeland op het vliegveld.

 

Met de trein naar Londen, voor mij de eerste keer dus besteed ik de eerste 5 uur van de dag om de stad te verkennen, maar rond half drie ben ik dan toch binnen.

Meteen naar voren toe, mooi op tijd voor Slowdive.

Al snel klinken de eerste klanken, de melancholie is met bakken er vanaf te scheppen en ik laat mijn emoties de vrije loop.

Soms licht snikkend zing ik mee, voor even voel ik me de koning van Engeland en al is de set heel kort, ik geniet met volle teugen, ook het geluid is buitengewoon goed.

When The Sun hits, blijft een tijdloze klassieker die er in gaat als koek. Na een dik half uurtje is het voorbij, tijd om het terrein te verkennen.

 

Op de Barclay Stage speelt This Will Destroy You, voor mij de verrassing van de dag, een hele fijne set.

Als ze stoppen loop ik terug naar de Editors die me niet echt kunnen overtuigen. De oude nummers worden goed ontvangen, maar bij het nieuwe materiaal is de reactie van het publiek lauw.

 

Het is ook Gaypride vandaag in London en op een klein podium aan de zijkant van het festival laat ik me een heerlijk ordinaire gaydisco show welgevallen, bijzonder entertainend, en het publiek reageert enthousiast.

 

Als Goldfrapp het podium betreed laat ik mee meteen meesleuren, in mijn ogen een lekkere set met Strickt Machine als geweldige afsluiter.

Tijd om wat te eten, er is keuze aan overvloed, maar de kwaliteit, ach het is een festival, ik ben weer gevuld.

 

Interpol doet haar best maar ik heb niet het gevoel dat het goed overkomt, deels ook weer door het verwaaien van het geluid of de ongelukkige plek die ik heb gekozen om te kijken en te luisteren.

Maar je kent alle songs (buiten 2 nieuwe om) en uit volle borst zing je toch mee.

 

Ride is nog altijd een heerlijke band maar ik loop op tijd naar voren voor het hoogtepunt waar we allemaal voor komen, The Cure.

 

Het eerste half uur in de volle zon op een bloedheet terrein, moppert Robert Smith over het daglicht dat hij liever niet verdraagd maar ze spelen met volle overtuiging. Een prachtige setlist volgt.

Het hele terrein zingt en klapt mee, de lichtshow is geweldig, er gebeurd van alles nu de beide beeldschermen in volle breedte en synergie de energie maar blijven verhogen.

Twee toegiften later is het ineens voorbij.

 

Met de hele bubs lopen we naar buiten, met de metro naar een hostel, waar het bloedheet is, de ramen dicht, geen airco of ventilatie en ondanks dat ik op ben blijf ik de hele nacht wat verveeld in mijn bed liggen.

Om 5 uur sta ik op,  en loop ik naar Liverpool Street station waar de trein naar huis al klaar staat.

 

Ondanks dat ik alleen was, heb ik me geen moment eenzaam gevoeld. Veel praatjes gemaakt met “complete strangers”  een Joy Division shirt en grote tattoo ervan op mijn arm zorgt ervoor dat ik vaak ook wordt aangesproken.

 

Mijn zomervakantie duurde dit jaar 1 dag, maar wel 1 om nooit meer te vergeten, eindeloos geweldig, morgen weer klussen aan het nieuwe pand, ik ben er klaar voor!

Comments are closed.