Blogs Wil'm

Blog 39, bloggen, listige zaken

Willem

november 18th, 2018

No comments

Blog 39, bloggen

 

Lastig is het en lastig blijft het, bloggen. Het verzinnen van mooie verhalen over de dingen die je overkomen of ondergaat, soms wat romantiserend maar wel zo dat het heel dicht bij jouw beleving blijft.

Ideeën genoeg maar de uitwerking blijft complex. Waar dit pas blog 39 is heb ik er al ruim honderd geschreven, maar als ze niet lezen als een trein verdwijnen ze in de digitale prullenbak van mijn Macbook. Opzich vreemd want aan het einde van iedere blog overheerst altijd het  “mwah…. Is dat wel wat” gevoel, en als ik er dan een aantal keer overheen lees en het pakt me niet kan het weg. Bewaren is zinloos, je zit niet meer in de emotie van het momentum dus als je er na een tijdje aangaat sleutelen verliest het alle authenticiteit.

De onuitputtelijke bron van je herinneringen heeft op veel momenten slechts de houdbaarheidsdatum van een eendagsvlieg, de convictie ontbreekt.

Een blog schrijf ik een één ruk, meestal binnen een kwartier. Als het klaar is kan ik nog wat sleutelen door te goochelen met woorden maar daar blijft het dan bij. Ik laat het twee andere mensen lezen, vraag naar taalfouten. Ik heb mezelf de meeste dingen zelf aangeleerd door een enorm geestelijke worsteling met gezag, een autodidact in al zijn facetten, pas doorontwikkeld sinds een jaar of twaalf nu.

Boeken kan ik niet lezen, als ik ze wegleg heb ik geen idee de volgende dag waar het over ging, die onrust onthoudt me een prachtige kans op literaire meesterwerken waar toch wel degelijk een heimelijk verlangen naar bestaat.

Mijn vingers gaan over het toetsenbord en vaak lees ik pas op dat moment waar mijn verhaal naar toe gaat, een paradoxale samenwerking; maar soms werkt het. Dat zijn de verhalen die jullie lezen, iets wat ik heel bijzonder blijf vinden, iedere keer weer.

Sommige mensen zeggen, je praat zo anders dan je schrijft, logisch in mijn optiek, op papier ziet het er altijd zoveel amicaler uit, het liefst druipend van melancholie, iets wat ik ook heel erg zoek in mijn muzieksmaak.

En daarmee raak ik ook meteen de kern, de muziek. De eindeloze zoektocht naar de in jouw ogen parels of bijzondere ontmoetingen dan wel live beleving blijven een voedingsbodem die tot oneindig zal blijven leiden.

Ik mis mijn eigen liedjes ook vaak, maar dan denk ik: “iets of iemand missen is toch jezelf vertellen hoe veel je van die activiteit of persoon houdt, en dan neemt de passie het even van je over.

En als je dán nog een computer bij de hand hebt dat je die live registratie integraal op kunt typen, dan kloppen de zinnen vanzelf en is een volgend epos geschreven.

Die, en alleen die, die lezen jullie allemaal, dat maakt het dan ook zo bijzonder.

 

Dat is voor mij bloggen.

 

Comments are closed.