Blogs Wil'm

Blog 41, My precious

Willem

februari 28th, 2019

No comments

Blog 41 My precious

Ik zie op Facebook regelmatig posts voorbij komen van mensen die 10 dagen lang de hoes plaatsen van hun mooiste platen met alleen daarbij vermeld dat het zo is. Ik kijk dan naar zo’n plaatje maar ik voel het niet. Ik probeer me in te leven bij de desbetreffende persoon (niet bepaald mijn beste eigenschap), maar ik zie de toevoeging niet.
Waarom zijn dat jouw tien mooiste platen, wat zijn de verhalen, de mooie anekdotes, de herinneringen. Alleen een hoes zonder motivatie, is toch alleen een hoes?
Niks brengt zoveel emoties en herinneringen met zich mee als muziek. Kennismaking of afscheid, het gebroken hart waarvan je als bakvis overtuigd was dat het nooit meer zou helen, het verlies van dierbaren, speciale momenten met je gezin, noem maar op.
Daarom koos ik er juist voor de afgelopen 12 dagen om mijn meest bijzondere albums met jullie te delen en daarbij te vermelden waarom.
Waar het begon bij summiere motivatie is het dan uiteindelijk uitgegroeid tot blog 41.

Mijn nummer 1: “Joy Division – Unknown Pleasures”, zoals groot vereeuwigd op mijn onderarm. Geen enkele plaat had, heeft of zal ooit meer indruk maken op mij. De plaat waardoor ik destijds volledig… tja, na bijna 40 jaar kan ik nog steeds niet onder woorden brengen wat Unknown Pleasures met me deed en doet.
Een plaat met alleen maar prijsnummers, zo desolaat met teksten die alleen maar meer op je blijven inwerken.
Pagina’s zou ik kunnen volschrijven over dit kroonjuweel, maar buiten dat de ontknoping van New Dawn Fades schreeuwt om mijn aandacht en de urgentie om vermeld te worden kies ik voor een andere manier: Disorder.

Disorder beschrijft me niet, nee het definieert me. Het aller aller aller aller mooiste nummer ooit gemaakt.

“Disorder”

I’ve been waiting for a guide to come and take me by the hand,
Could these sensations make me feel the pleasures of a normal man?
These sensations barely interest me for another day,
I’ve got the spirit, lose the feeling, take the shock away.

It’s getting faster, moving faster now, it’s getting out of hand,
On the tenth floor, down the back stairs, it’s a no man’s land,
Lights are flashing, cars are crashing, getting frequent now,
I’ve got the spirit, lose the feeling, let it out somehow.

What means to you, what means to me, and we will meet again,
I’m watching you, I’m watching her, I’ll take no pity from your friends,
Who is right, who can tell, and who gives a damn right now,
Until the spirit new sensation takes hold, then you know,
Until the spirit new sensation takes hold, then you know,
Until the spirit new sensation takes hold, then you know,
I’ve got the spirit, but lose the feeling,
I’ve got the spirit, but lose the feeling.
Feeling, feeling, feeling, feeling, feeling, feeling, feeling.

Nog altijd… als Disorder langskomt in de auto heb ik 2 keuzes: het nummer afzetten of de auto afzetten, lastig als je zoveel schrijft maar je muzikale lieveling na 4 decennia nog altijd niet goed onder worden kunt brengen.

Probeer Unknown Pleasures eens helemaal in volle aandacht te beluisteren, pak de teksten erbij, kun jij het zonder zakdoekjes?
Ik vraag het me oprecht af want het is mij namelijk nog nooit gelukt.

Comments are closed.