Blogs Wil'm

Blog 43 Werchter, lang, heet en magie in het donker

Willem

juli 7th, 2019

No comments

Blog 43, Werchter 2019, lang, heet en magie in het donker
 
Net na negen uur stappen Wailer en ik de auto in, wetende dat we pas dik twintig uur later wederkeren, dit is hoe ik het beleefde.
Muziekje aan, en in relaxstand glijden de kilometers soepel onder ons door. Net over de grens mogen we de door iedereen zo gewaardeerde Belgische binnenwegen op en met twee uurtjes zijn we in Werchter. We mogen echter niet de parking op, geen contant geld bij… Kneuterigheid ten top, na een paar plaagstootjes zetten we de auto enkele honderden meters verder neer, geen probleem en nog gratis ook (we blijven Nederlanders he).
Pendelbus in en ruim voor de start zijn we binnen.
We zijn zo vroeg voor Whispering Sons, de band van front vrouw Fenne Kuppens welke vorig jaar met Image een verpletterend debuut maakte.
Zelden heb ik Joy Division zo dicht horen benaderen, maar waar Ian een poëet was die vaak veel ruimte liet voor eigen interpretatie is deze dame boos. Heel boos, en dat werkt. De nummers vliegen voorbij, en net als het toch wat eentonig dan wel vlak dreigt te worden, brengt ze, in voor mij als Nederlander, in vertederend Vlaams een dankwoord uit naar het publiek. Ineens is ze aaibaar om vervolgens met de storm in haar ogen, razend af te sluiten, wat een start!
We lopen naar Klub C, even spieken bij Denzel Curry, maar hiphop, ook live, jeetje wat erg. Het is tof om te zien hoe het publiek voorin mee springt en zingt, maar die tien minuten binnen voelde als een uur.
We lopen door De Barn in, waar het verrassend koel is, even lekker zitten en wachten op Kurt Vile.
In een ramvolle tent komt deze qua uitstraling wereldvreemde man schoorvoetend op en zijn eerste woorden zijn “I love you guys”. Vreemde woorden aan het begin van het set.
Ze beginnen te spelen, het voelt als complete desinteresse aan. Gemompelde zang van een getormenteerde man die continue in gevecht is met zijn haar.
Na vier nummers maak ik me uit de voeten, ik raak er oprecht depressief van. Jammer, Bottle It In vond ik een sterke plaat, live klonk het voor mij leeg.
Nog even Nothing But Thieves een half uurtje meepikken, prima festival bandje op de middag, een beetje baby Muse.
Na The 1975, wat worsteling om doorheen te komen, The Barn in voor Khuangbin.
Laura Lee, een prachtige sensuele schone, vraagt de aandacht maar gitarist Mark Speer steelt de show. Hij zou zo de tweelingbroer van Rick James kunnen zijn, met lang haar wat op zijn minst op pruik lijkt, pony over zijn ogen, pornosnor, strakke kleding en witte cowboy boots, maar wat een virtuoos.
Vette funk, psychodelisch, soul, broeierig tot op het geile af, voor mij het tweede hoogtepunt van de dag.
Wat ik van Weezer nog zag raakte me ook niet. Leuk bandje met een paar heerlijke hits dat je er prima bij kunt hebben, al mogen al die “hits van een ander” achterwege blijven. Als je zo goed kunt schrijven, waarom jezelf dan als een coverbandje presenteren, jammer wel eigenlijk.
Even Marika en Michiel hallo zeggen, lekker ontspannen onder de bomen in het gras.
Tijd Bring Me The Horizon, Linkin Park on acid?
Er gebeurt van alles op het podium, Sykes is een flamboyante voorman, compleet volgetekend met tatoeages die meer van een 3 jarige die los is gegaan met een doos viltstiften weghebben, maar een grote dosis werkethos.
Veel vuur, geschreeuw, meisjes met maskers die dansen en springen, maar het kan niet verbloemen hoe matig dit is.
Alhoewel, het publiek vreet het, en dat telt, maar het wringt aan alle kanten.
Nah, de spanning stijgt, The Cure en Tool komen er aan.
Eerst The Cure, het is prachtig om te zien dat er een siddering over het veld ding bij hun opkomst, en na het intro van Plainsong is het meteen feest met Shake Dog Shake.
En jeetje, Robert Smith, hij lacht, hij danst, hij kijkt het publiek in, en straalt uit: “ik heb er zin in”.
Hij zit duidelijk geweldig in zijn vel en dat mag iedereen zien. Het plezier spat er vanaf. The Cure werd op Pinkpop door het AD en De Telegraaf weggezet als te lang, saai, niet meer relevant enz. Reviews waar iedere muziekliefhebber om moest schaterlachen.
De tijd vliegt voorbij, mooie visuals, fenomenaal geluid en een gemotiveerde Smith laten zien waarom ze al jaren bij de allerbeste live acts ter wereld horen.
Na 140 minuten is het klaar, en loop ik het voorvak in voor het beste wat men live kan horen, TOOL.
Even voor half één gaan de lichten uit, een oorverdovend applaus maakt plaats voor een alles weg trillende hartslag welke ons daadwerkelijk doet trillen.
En met z’n allen worden we meteen gek als Ænema wordt in gezet.
Tool, het is knetterhard zo dichtbij, enorm intens en Maynard wordt omringt door muzikanten van een andere planeet.
Net als in de Ziggo (“Amsterdam”), komt er wel geteld één woord uit zijn mond (“Belgium”).
Het hoort erbij, of misschien weet hij zijn plek wel, omring door zoveel kwaliteit, hij blijft, met zijn geweldige hanekam waar ik erg jaloers op ben in de schaduw naast Danny’s drumkit.
Tool speelt Werchter rete strak en knetterhard helemaal kapot.
Met Descending en Invincible zijn er weer twee prijsnummers toegevoegd aan de discografie wat verwachtingen schept voor 30 augustus.
Na Stinkfist als afsluiter doven de lichten en piepen de oren.
Voldaan en met een piep in onze oren lopen we terug naar de auto.
Wailer sluit zijn ogen, en we zoeven rustig naar huis. In de ochtendschemering komen we aan, hij naar bed, ik tanken en naar huis.
Zachtjes de auto parkeren, zachtjes met de deuren, om vervolgens mijn vrouw wakker te bellen, want in al mijn chaos ben ik de huissleutel vergeten…
 
De Werchter vrijdag was lang, heet, gezellig en onvergetelijk, thx all!
 

Comments are closed.