Blogs Wil'm

Blog 47: This is tv man!

Willem

september 28th, 2019

No comments

 

Nou opnamedag dus, langzaam dringt het je door dat je op tv gaat komen, en dat is best heel raar.

Je bent er toch wel veel mee bezig, hoe gaat dit in z’n werk en hoe reageer je op camera’s.

Een paar dagen voor dat ze komen zit er een soort script in de mail met wat ze willen gaan doen. Met verbazing lees ik deze leidraad en kom direct tot de conclusie: “nou zo gaan we het dus niet doen”, alle open deuren intrappen, het werkt stigmatiserend en past totaal niet met hoe ik over winkeltje spelen denk.

Ik laat het een paar dagen bezinken en mail dan terug wat mijn bevindingen zijn en dat ik er totaal anders in sta.
Gelukkig zijn ze buitengewoon medewerkend en samen bedenken we wat we er wel en niet in willen, ergo: uiteindelijk blijft er helemaal niks over van het eerste plan.

Ondertussen weet ik totaal niet hoe ik me moet voorbereiden, ja zoals iedereen heb ik mijn stokpaardjes, die heb ik ook doorgegeven, en verder neem ik me voor om het maar over me heen te laten komen, want als ik wat voorbereid dan ziet het er zo gemaakt uit dat het direct zijn authenticiteit verliest.

Dus donderdagochtend gewoon openen, de winkel stofzuigen en rechttrekken, nog een hoop zooi onder de rekken vandaan trekken zodat het er netjes uitziet voor een camera en business as usual, ze zouden er rond één uur ’s middags zijn, en inderdaad, stipt op tijd wandelen ze samen binnen.

Even voorstellen, colaatje inschenken en meteen zit de sfeer er lekker in, heel ongedwongen. Ik druk ze nog op het hart dat ik het graag anders doe dan anderen, en als ze camera’s en belichting hebben opgezet beginnen we met opnemen.

Anniek schminkt me, want natuurlijk heb ik juist nu een rode neus van verkoudheid en een koortslip… echt he, hooguit eens per jaar en altijd in januari als de stress van het najaar eruit komt maar nu dus ook, onbewust ben je er dus veel meer mee bezig dan je dat zelf doorhebt.

In plaats van achter de toonbank plaats te nemen ga ik er lekker op z’n Willem’s op zitten en Peter loopt binnen, hij is meteen “de Sjaak” en helpt graag mee om samen tv te maken.

We kletsen, filmen, doen tientallen takes en langzaam ontstaat er een lekkere relaxte sfeer, we vergeten de camera’s, kletsen heel wat af en ondertussen filmen de pro’s van RTL vrolijk door.
We krijgen aanwijzingen, staan meestal net verkeerd, zodat je achterhoofd erop staat in plaats van je gezicht, we lachen wat af en de tijd vliegt voorbij.

Voor we er erg in hebben is het alweer vijf uur en staat alles erop….

 

Bijna alles dus…

 

Nu het interview, 4 vragen die je moet beantwoorden met kern, boodschap en dan ook nog laten zien wie je bent en hoe je je winkeltje drijft… en daar gaat het fout. Jeetje wat is dat lastig. Ik weet wel wat ik wil zeggen maar hoe zeg je het? 3 Seconde is te kort, 6 soms al te lang, je vergeet een kern of een deel van je antwoord, de eerste vraag heeft meer dan 30 mislukte takes als gevolg.

Gelukkig komt er een klant binnen en dat breekt even lekker, ze komen een platenspeler kopen, dus ben ik een kwartiertje zoet en dat brengt de passie terug, de blosjes van mijn wangen verdwijnen, het zweet verdampt van mijn voorhoofd en als een gelukkige nieuwe platenspeler bezitter uit wordt gezwaaid met “welkom bij de club man, mooi!” gaan we het opnieuw proberen.

En ja hoor nu gaat het eigenlijk vanzelf, ik sta er oprecht ongemakkelijk bij, maar toch werkt het nu wel, en met een dikke tien takes staan alle vragen op tape en zit het erop.

Sow dat was echt zo vreselijk lastig waarop de cameraman zegt: “ja Willem, this is TV man”, alles is anders.

Na nog een colaatje gedronken te hebben druk ik ze nogmaals op het hart om het anders te doen dan anders, niet zo stijf, nee, ik daag ze uit om het anders te doen, honderd procent creatieve vrijheid, laat het maar knallen.
Ik ben niet standaard, ik kan niet standaard en uhm… eigenlijk wil ik het ook zeker niet standaard.

Nu afwachten naar het resultaat, “Plezier & Passie heet het programma, twee dingen die er bij me iedere dag weer vol overtuiging van af spatten.

 

Op naar de volgende stap, “Hallo Nederland”, this rollercoaster keeps rolling, harder, faster, louder than ever before, i really do love my life!

Comments are closed.