CD & Platenzaak Wil'm
“One cloudy night in Prague”
3 NOVEMBER 2019 BLOG #48

Pom, pom-pom pom pom,
Pom-pom pom pom
Pom-pom pom pom

Het zijn de eerste tonen van Temptation, het mooiste live nummer dat ik ken van mijn bandje, mijn helden, het kansloos geachte, na een jaar toch doorgestarte heroïsche New Order dat zich in iedere vorm succesvol heruitvond nadat Ian uit het leven stapte en Joy Division plots voorgoed voorbij was. Bijna veertig jaar later zingen Anniek en ik klappend en springend mee op deze klassieker.

Daar sta je dan, samen met vele duizenden anderen in Praag, naar jouw bandje, even tijd voor ons, beter wordt het niet. We waren er al vroeg hoor, voor de poort van de Forum Karlin zaal zo ver van huis, vol verwachting. New Order, de band die 34 jaar geleden voor het laatst een zaal show gaf in Nederland, en die ik een kleine tien jaar terug voor het eerst zag in Engeland. En ook dit keer is het weer feest.

Een fenomenaal en zeer verrassend voorprogramma van de Chinese band Stolen speelt de zaal compleet plaat, wat een ongekende energie maken ze los met hun posttechnorock (is dat eigenlijk een woord), ik ben instant fan, wat een begin. Iedereen staat de dansen, stil staan is geen optie. Na deze beste “support act” die we ooit zagen, bouwt de spanning op. Rookmachines verwaaien door de zaal, het publiek wordt onrustig, ze zijn er aan toe, nog nooit trad New Order in Praag op tot deze zo gedenkwaardige avond. En dan is het zover: de lichten gaan uit, en op het enorme scherm starten de klassieke tonen van Wagner’s Das Rheingold.

Een voor een komen de helden van de avond het podium op en een orkaan van applaus klatert neer, we zijn begonnen. Ze knallen erin met het zwaar op Joy Division gestoelde Singularity, gevolgd door Cermony (in tranen), Age of Concent en nog 3 klassiekers van Unknown Pleasures, Disorder (voor mij het mooiste liedje dat er bestaat), She Lost Control, en debuut single Transmission het wordt een heerlijk donkere set, en die paar weken rust hebben de stem van Bernard goed gedaan, voor zijn doen is hij geweldig bij stem. Regret, om bij te komen, een prachtig uitgebouwd Your Silent Face en het niemandsdalletje World en Tutti Frutti laten ons op adem komen. Subculture is briljant, waarmee het feestje naar de finale van Temptation los brand.

Zelfs Fine Time dat deze eeuw nog niet live was gespeeld knalt met haar snoeiharde technobeats uit de speakers. De toegift is verpletterend, weg feest, onverwachts ook: Decades, met beelden van Ian Curtis snijdt mijn ziel aan flarden (where have you been, where have you been) emotioneel ben ik gesloopt. Love Will Tear Us Apart is de verwachtte afsluiter, beelden met Forever Joy Division dat onder luid applaus wordt ontvangen maakt de avond perfect. Het is voorbij, de lichten gaan aan, maar de roes blijft.

Teruglopend in de regen naar het hotel heb ik het gevoel te kunnen vliegen, en ik ben mij er zeer van bewust dat ik iets voor mij zeer zeldzaams heb ondergaan. Nee New Order heeft niet de briljantie van Tool, maar Stephen (the human drum machine) houdt alles strak bij elkaar en waar andere bands vele malen beter zijn live had ik vandaag de eer om een staat van euforie te bereiken die me slechts twee keer eerder in mijn werd toebedeeld; het jawoord van Anniek en de geboorte van onze Maarten. New Order maakt bij mij zoveel meer los dan andere bands ooit zullen doen. Ik word er vrolijk van, blij van, gelukkig van, en de gitzwarte tijdloze perfectie van de Joy Division’s klassiekers rechtvaardigen voor mij dat dit voor mij een vorm van religie is. Ik kan het nog altijd niet omschrijven hoe het precies voelt wat ze met me doen, maar dat is misschien ook wel fijn. Niet alles hoeft dood geanalyseerd te worden om je gevoel te vertalen, soms is pure emotie mooier dan de intelligentie hebben om dat te vertalen in woorden. Mooiste concert aller tijden, niet het beste, wel het mooiste, emotie wint het altijd van verstand en dat maakt het zo mooi, thx het had niet perfecter kunnen zijn.

< TERUG